3e plaats tijdens JoJo hoogte marathon etappe

Vannacht heerlijk in m'n tentje geslapen, het schijnt geregend te hebben?!

Ik was toch blij dat we terug op 1800 meter in het marathon bivak waren gisteravond. Op ruim 4000 meter hoogte voel ik me niet zo prettig. 

Op hoogte banden wisselen was net of je met lood in de kleding staat te werken. Band in truck tillen en je staat met je tong op je knieën te hijgen, en nee...dat is geen conditie tekort!!

Ook licht in je hoofd, hoofdpijn en misselijkheid tijdens de proef. Vandaag was is de laatste 100 km vreselijk ziek, hoofdpijn en veel overgeven. Gelukkig hadden we wat plastic zakken bij. 

Morgen misschien toch maar pilletjes nemen tegen hoogteziekte, maar de belangrijkste bijwerking kunnen we nou net niet gebruiken, je moet vaker plassen, Dussss????

Vandaag gingen we weer terug het dak op naar Bolivia tot maar liefst 4800 meter. 

Omdat Gerard en Villagra vandaag voor ons van start gingen, wisten we dat we vandaag voluit voor ons zelf konden rijden.  Ik kon aan het Routeboek zien dat het een technische en bochtige proef zou worden langs ravijnen. Iets wat Ton uitermate goed ligt. Dus gingen we er voor zitten met voor en achter ons een Kamaz, hadden we onze speelkameraadjes bij. De 504 achter ons haalde ons na 80 km in op de lange steenachtige ondergrond waar wij onze banden spaarden en hun vol gas gingen. Toen het later technisch en bochtig werd kwam onze vriend al weer in zicht en hebben hem weer ingehaald en zoek gereden. Ons doel was Nr 500 Mardeev op te zoeken die 2 minuten voor ons testart was. Heel beheerst zijn we naar hem toegelopen en net Voorde finish zaten we op zijn staart. Is genoeg om voor hem te eindigen. Een gedeelde 3e plaats deed ons verbazen maar we genieten er enorm om. Daarom is deze blog wat later om iedereen hier te woord te kunnen staan om ons te feliciteren. Dat pakken ze ons niet meer af!!!

Overigens het ontvangst in Bolivia is overweldigend. Tienduizenden mensen langs de routes. Speciale podia met fanfares en allemaal even uitzinnig. Het laatste stukje proef moest worden geannuleerd omdat er teveel mensen op de proef stonden. Waanzinnige kick geeft dat!! 

Ik had nog een artikel klaar staan over mijn kantoor in Dakar maar die doen we later. 

Van noodweer naar stof in Marathon etappe

 

Wat spookte het gisterenavond rond ons bivak. Water kwam met bakken naar beneden en de bliksem tartte onze zenuwen. De inslagen kwam zo dicht bij dat we de "zonne grote vuurbal Jonghuuh" zagen rollen achter ons.  Levensgevaarlijk iedereen sleutelend aan de truck en wij onder luifels. En 100 km verderop is het kurkdroog vandaag. 

Deze ochtend moesten de assistentievoertuigen tussen 6 en 8 het bivak verlaten. Door de regenval reden velen vast en bij de uitgang stropte alles met als gevolg dat het hele bivak vast stond. Wedstrijd voertuigen moesten paden zoeken tussen de wachtende trucks om bij de start te komen. 

Vandaag hebben we de marathon etappe. Hierbij rijdt onze assistentie naar een ander bivak en wij keren vanavond terug naar het huidige, zonder enige assistentie. Is ook niet nodig want we mogen totaal niets aan de trucks doen vanavond. Er geld zgn Parc Fermee situatie. Ook hebben we ons eigen tentje, matras en slaapzak mee in de truck, wat warme kleding en tandenborstel. Gezellig!

De verbinding zowel erheen als terug was adembenemend, kronkelend naar boven tot 4200 meter. Af en toe zie je dan nog mensen wonen die om hun hutjes wat groens bij elkaar geïrrigeerd hebben, want anders groeit hier niets op het dak van de wereld. 

De proef was weinig afwisselend met enorme lange stukken soort snelwegen van gravel. Jammer genoeg moesten we meteen na de start flink inhouden om te wachten op Gerard de Rooij, die 4 minuten achter ons gestart was. Hierdoor werden we ook ingehaald door de rode MAZ die 2 minuten achter ons was gestart. 

Direct nadat Gerard ons ingehaald had, zijn we weer vol op het gas gegaan om aan te pikken. Dit ging redelijk goed ondanks dat we deze etappe een extra reserveband meegekregen hebben, mochten onze teamgenoten voor ons zonder banden komen zitten. 

Zoals gezegd waren er kilometers lange, saaie stukken bij waarin we continu in onze snelheidsbegrenzer reden van 140 km/h. Soms afgewisseld met wat los zand stukken. Pas op het eind werd het technisch en komt het rallymonster los in ons Tonneke. Vooral toen we in de verte de rode Rus weer zagen rijden. Toen werd onze Iveco even tot WRC omgeturnd, gingen er allemaal even voor zitten om hem voor de finish nog te pakken te krijgen. Lukte net niet maar kwamen net achter hem over de finish. 

Toen Gerard ons kwam bedanken voor het wachten en ondersteuning. Hij had de etappe gewonnen!! 

Vlug terug die berg af want ik voel me toch niet zo lekker, licht in het hoofd en misselijk, met die enorme hoogte en de truck inklimmen is al een hele Tour. 

Vanavond in ons tentje in het bivak zonder onze servicejongens. Kan onze monteur Peter van Eerd ook eens een avond op tijd naar bed. We mogen dus helemaal niets aan de trucks doen, maar tot zover voelt alles nog goed. 

Morgen weer 327 km proef rijden en 315 km verbinding. En morgen rijden we nog hoger tot 4600 meter, hoogste ooit in Dakar. 

Iedereen hartelijk dank voor jullie likes, volgen, gelukwensen etc. 

Dakar wordt glibberen door de jungle

Vandaag waren de weersvoorspellingen al niet al te best en uit voorzorg werd de proef al ingekort van 310 naar 190 km gebracht. 

Gaandeweg richting proef begon het harder te regen maar uiteindelijk kregen we een droge start. Van boven in ieder geval want de wegen lagen er belabberd bij. 

De bochtige bergweggetjes door jungle-achtig gebied waren helemaal uitgereden en spekglad. Sommige stukken waren nog enigszins herkenbaar als voormalig gravelpad, maar het merendeel was door de regen omgeschoold naar ijsbaan. 

Ook de diverse slootjes die we moesten oversteken waren inmiddels aardig uitgedijd. De eerste namen wat te fanatiek waardoor er onder de truck een schermpje tegen de remtrommels gedrukt werd waardoor een tikkend geluid het ritme van onze snelheid bij hield. Na een paar kilometer hield het vanzelf op. Schermpje weg??

Sommige stukken gingen we in volle drift door de blubber, had nog wel iets van Fun, maar het uitbreken langs een rotswand of afgrond zitten we niet op te wachten. 

Al met al viel het niet tegen en Ton bleef aardig in het ritme door "poken". Zonder veel gekke dingen, maakten we ons na 125 km op voor het laatste deel van de proef toen we bij een stempel post stop gezet werden met de mededeling dat de proef ten einde was. Kennelijk was het laatste deel onder invloed van de regenval zodanig kapot gereden dat de trucks niet meer verder over die proef mochten. Jammer, we zaten goed in het ritme. 

Dat bleek ook want we rijden een 6e tijd en schuiven, ondanks 4 minuten tijdstraf, door naar de 5e plaats algemeen. 

Iveco Team De Rooy doet het goed, met 4 trucks in de top 10. 

Blijft wel een vreemde Dakar tot nu toe, zonder veel kilometers en steeds slecht weer. 

Morgen gaan we naar grote hoogten, letterlijk want we gaan voor een marathon etappe naar bijna 4000 meter waar een gesloten bivak is ingericht enkel voor deelnemers. In dit bivak mag absoluut niet worden gesleuteld en mag ook niet verlaten worden. We gaan totaal 620 rijden waarvan 419 km proef. Tenminste, als de weergoden het toestaan.  

Eerste Dakar proef, Kamaz Meets Tonneke

Eindelijk actie na weer een vertraagde start vanochtend. Pas 11.30 mochten we het bivak verlaten voor 93 km verbinding naar de eerste proef deze Dakar. Kunnen we eindelijk eens zien waar we staan. 

Al voordat we vertrokken kregen we door dat de maximaal te rijden tijd naar de proef erg krap stond. Aangezien wij elektronisch via de GPS op snelheid begrensd worden, blijft het lastig om tijd te winnen. Samen met een Tatra voor ons en een Belg achter ons, reden we op het randje van toelaatbaar om toch op tijd te komen. Onderweg hebben we onze pakken en HANS systeem vast verder aangetrokken zodat we alleen maar de helm hoefde op te zetten en na een sanitaire stop direct door kunnen rijden de proef op, immers we kwamen al 2 minuten te laat aanrijden en je starttijd loopt gewoon door. Maar....aangekomen bij de start had men de starttijd 20 minuten opgeschoven om niet meteen iedere deelnemer met tijdstraf op te zadelen. Ga dan 40 kilometer terug staan met dat bordje, scheelt een boel (Verkeers) ergernis. 

De proef was in het begin erg bochtig en technisch, wat ons heel goed ligt. Binnen de eerste 20 km hadden we de Tatra al te pakken waar we zonder stof makkelijk heen konden rijden. Hij liet ons op eerste sentinel signaal keurig voorbij. 

Het sentinel systeem is een onderling waarschuwingssysteem om in te halen en hiervoor binnen 200 meter een bericht uit te sturen. Het achter rijdende voertuig drukt op een gele knop in de cabine, waardoor een piepsignaal in de cabine van de voorganger gaat (of motorrijder). Deze dient dan ook op de gele knop te drukken ter bevestiging dat hij het begrepen heeft en vervolgens aan de kant te gaan om te laten passeren. De passerende partij hoort aan de dubbele piep dat het signaal bevestigd is en kan er naar toe rijden. Praktijk is vaak anders. Na de bevestiging rijdt men vlug verder om de passant in het stof te zetten en weer opnieuw voorsprong te winnen.

De snelheid bleef er goed in en na 80 km hadden ons volgende slachtoffer al in het vizier. De op een dorsmachine lijkende knalrode MAZ truck uit Minsk, Wit Rusland. Deze gaf zich minder makkelijker gewonnen en negeerde het eerste signaal om te mogen passeren. Door het stof wat tussen de bomen bleef hangen moesten we inhouden en opnieuw aanleggen. De tweede keer ging hij netjes aan de kant, maar kostte ons veel tijd. 

Toen we in de verte een grote zwarte verse rookpluim boven de bossen zagen hangen wisten we al dat er iets mis was met een van de trucks. Met kippenvel op de armen passeerden we een reddeloze Martin van den Brink die zo'n super sportman is door voor zijn volop brandende truck staat te wuiven dat je snel door moet rijden, wetende dat iedereen genegen is om direct uit te stappen en de diensten aan te bieden aan deze aimabele kerel.

Kort na dit voorval herpakken we ons en vol concentratie doemt de volgende 

Stofwolk al weer op. Ondertussen hadden we ook al enkele achterblijvende auto's gepasseerd, inclusief de beide Cor-en-ff-niet-snel-en. 

Dit keer blijkt het een Kamaz te zijn. Zou hij gestopt zijn en ons nu zijn hielen laten zien, of zijn we toch echt sneller??

We rijden er toch naar toe en in een speedzone remmen we heel laat en zitten op 30 meter van onze, nu nog, vriendelijke Rus. Keurig beantwoord hij ons sentinel signaal en we denken dat hij netjes aan de kant gaat. Fout, vol gas ploft ie ons in het stof en is er weer vandoor. Opnieuw er naar toe zien te komen en in de volgende speedzone herhaalt het tafereel weer. Ondertussen bekwamen we ons in de cabine met het Brabants ScheldWoordenboek weer wat op peil te brengen en wederom wordt de achtervolging in gezet. Dit oponthoud kost ons dure minuten want we kunnen niet op volle snelheid rijden. Steeds remmen voor stof mistbanken, je weet niet of er een bocht zit, of erger, misschien een auto stil staat. Bij de derde poging weet onze, inmiddels wat mindere, vriend toch dat het toch beter is om aan de kant te gaan. 

De organisatie kan deze singalen (en negeren ervan) uitlezen en boetes of tijdstraf uitdelen wanneer men niet laat passeren. Dan ligt onze weg vrij voor een wervelend eindschot, we vliegen naar de finish. 

Naar het schijnt draaien we een keurige 7e tijd en houden maar liefst 3 Kamazzen achter ons. Mission Completed!!!

Morgen starten we als 7e met drie Russen in onze nek. 

Wanneer beginnen we Dakar nou....?

Na de teleurstelling van de gisteren niet gereden proef was de motivatie voor vandaag 200% om onze kracht als De Rooy Team te kunnen tonen. 

Maar direct na ontwaken kwamen de eerste geruchten al langs over noodweer op de proef, 300 km verderop. Aangezien we een lokale Argentijnse piloot in ons team hebben, zijn de lijnen van info vaak wat korter en precies. 

Zoals altijd in de rally blijf je rijden zolang je anders verteld wordt door de organisatie, zo ook vandaag. Gewoon naar de start dus. Later worden we afgevangen door de organisatie die ons via de snelweg laat doorrijden naar het volgende bivak. 

De startvolgorde is nog steeds volgens de startlijst omdat er nog niet gereden is maar anders volgens klassement. Dit klassement wordt de avond van tevoren, soms nacht, opgehangen op het officiële publicatiebord van de organisatie wat midden in het bivak staat. 

De eerste voertuigen worden meestal 3 minuten van elkaar gestart, dan een aantal op 2 minuten, dan 1 en tenslotte een interval van 30 seconden naarmate verder achter in het startveld. Je eigen starttijd dien je zelf in de gaten te houden want je tijd loopt gewoon door, zoals het hele leven gaat. Zo'n kwartier voor onze tijd zorgen we meestal aanwezig te zijn. Ik schrijf ook altijd een aantal startnummers op van trucks die voor en achter ons starten, dan weten we waar we op voorhand kunnen parkeren. Zachtjes aan schuift het hele pak trucks op en lopen er mensen van de organisatie met startlijsten om de deelnemers op volgorde te plaatsen voor de start. Tot 1 minuut voor je start mag je oprijden tot een geel bord met een klok erop, in de daaropvolgende minuut rijden we door naar het rode bord waar je op jouw starttijd weg mag. Deze procedure geldt voor alle starts binnen de rally. Afijn, vandaag ook, maar dan niets op wedstrijd snelheid, jammer genoeg.

Overigens zojuist gestopt om alle trucks af te plakken tegen regen. Helpt niet helemaal want binnen moeten we ook steeds tapen om droog te blijven. Dakar voertuigen zijn gemaakt om duinen door te surfen, niet om te zwemmen.  

Volgens onze Argentijnse vrienden ziet het er voor de volgende dagen ook niet goed uit, maar we wachten maar per dag af. 

Keep you posted!

Lange wachtdag met droevig einde

"Het gaat gebeuren" waren in mijn vorige blog de laatste woorden, maar ik had het toch anders bedoeld. Een Chinese deelnemer rijdt met haar Mini het publiek in met als droevig resultaat meerdere gewonden. Onze proef wordt geannuleerd. 

De dag begon op tijd want ik moet met onze vette oversized Dogde Ram mijn collega navigatoren oppikken bij hun hotel om richting Tecnopolis te rijden waar om 09.30 uur de deelnemers briefing gehouden wordt. 

Meestal wordt afgetrapt met een spectaculaire Dakar film om in de stemming te komen, maar deze keer heeft men deze moeite niet genomen. Na een welkom door Etienne Lavigne, de directeur, wordt altijd de jongste deelnemer naar voren geroepen om de 10 geboden van de Dakar rally voor te lezen. Hierin verklaart hij namens de deelnemers dat we ons netjes gaan gedragen. Meestal is dit een jonge motorrijder maar dit keer, hoe bijzonder, een Amerikaans 18 jarig ventje die door niemand minder als Robbie Gordon, de snelle spectacelpiloot in de oranje Gordini auto, gevraagd is om de Dakar te rijden in ook zo'n Gordini.

Na alle plichtplegingen, dankzeggingen en toespraak van heuse leger generaal is het om 10 uur alweer voorbij. 

Voor ons begint dan een lange dag wachten omdat we pas om 15.45 van start gaan. In de zengende hitte duurt het extra lang temeer daar we geen camper of stoelen hebben, die zijn allemaal al naar het volgende bivak in Rosario. 

Een half uur voordat we officieel uit het Park Fernee mogen, zijn we pas bevoegd om naar onze auto te wandelen. Daar omkleden en aansluiten in de rij trucks voor ons. Op volgorde van 1 minuut verlaten we het wachtpark. Normaal om op weg te gaan naar de eerste proef, maar in dit geval worden we tussen hekken over een groot "technisch pretpark" Tecnopolis geloodst. Naar het startpodium waar een uitzinnige menigte schreeuwt om petjes en andere souvenirs. Even een podiumfoto en verder richting proef. 

Gaandeweg de 170 km lange verbinding richting proef druppelen de eerste berichten binnen van een rally ongeval. 

Als we bij de start komen zien we juist de officials alle rijders inlichten dat gaan keren omdat de proef geannuleerd is. Een vreselijk ongeval heeft plaatsgevonden en ons wordt verzocht de route op te zoeken naar het bivak. Jammerlijke anti-reclame voor de rallysport, maar natuurlijk een drama voor de getroffen slachtoffers. 

Morgen gaan we serieus aan de slag met totaal 660 kilometer te gaan, waarvan 260 km proef op snelheid. 

Breefing Days @Dakar

Vanwege onze vroege keuringstijd van 7 uur, werd het mijn "Most Boring New Year Ever". Met dit vroege tijdstip in het vooruitzicht en een verse jetlag was het gezamenlijke etentje met 32 mannen op een vuurwerkloze afgelegen plek met DJ in opleiding niet inspirerend genoeg om onze gedachten bij de Dakar start weg te houden. Op tijd naar bed en mijn jaarwisseling was eenzaam in een Argentijns bedje. Middernacht begon met een loeiende eerste-maand-maandag-sirene gevolgd door bulderend vuurwerk. 00.15 doe ik mijn oorpluggen in voor 5 uurtjes rust. 

Vroeg weer onderweg naar Technopolis, waar het Dakar circus gestationeerd is, om eerst een technische en daarna een administratieve keuring te ondergaan.

Prompt zeven uur schuift de poort open en parkeren we onze trucks voor de eerste hindernis, de controle van de Irritrack. Een onderling waarschuwingssysteem wat gekoppeld is aan ons GPS systeem van de organisatie. Nadat onze twee eerste trucks  akkoord bevonden zijn, immers alles is al in Frankrijk bij vertrek gecontroleerd, vindt onze Franse controleur dat de bedieningsknoppen kennelijk niet goed zitten. De knop moet door de drie inzittenden te bedienen zijn(???). Nadat we hem niet konden overtuigen van de eerdere goedkeuringen, hebben we hem subtiel uitgelegd dat het onmogelijk is om met drieën 1 knop te kunnen bedienen, terwijl we straks ingeharnast zitten in onze gordels, met de bewegingsvrijheid van een  olifant in een fietsmandje. Vlug ruilde hij het stempel in tegen ons vriendelijke "Ojevaar".  

Door naar de indoor keuringshal. De controle van onze kleding, brandvrij ondergoed, helmen en het nekbeschermende HANS systeem was zo gepiept vanwege het feit dat alles nieuw was. Voordeel van een nieuw team voor ons. 

Omdat we toch als een van de snellere teams geacht worden wordt de truck gewogen, as voor as het totale gewicht. 

Dan door naar de controle van andere veiligheidszaken als brandblussers, noodstroom knoppen, verlichting en laadruimte. Ook nog nalopen van enkele loodjes met nummers die in Frankrijk zijn aangebracht ter verzegeling van chassis, motor, turbo en straps als veerwegbegrenzing. Na het plaatsen van wederom enkele stempels op onze stempelkaart is het technische kaartje vol. Bij buitenkomst verplicht op de foto voor de pers en organisatie, eindstempel en door naar het zgn Parc Fermee ofwel wachtpark in goed Nederlands. Hierin moeten de voertuigen bewaakt geplaatst worden en mogen tot 15 minuten voor de start van de rally niet meer beroerd worden. 

We krijgen 20 minuten om ons te melden bij de administratieve check, hetgeen geen makkelijke opgave is omdat je veel oude bekende tegen komt voor een praatje. Door deze stempelmassa wurmen we ons met verve door met als eindschot een foto met een politiebordje voor je buik. Dan volgt eindelijk het felbegeerde polsbandje met ID Tag waarmee je als deelnemer toegang krijgt tot alle bivaks, maar vooral, eten en drinken. 

Omdat we met Team de Rooy niet op het gezamenlijke bivak verblijven maar 40 km daar vandaan, besluiten Ton en ik naar Technopolis terug te gaan om alle bekende collega's een goed nieuwjaar te wensen. Fijn om je Dakar familie daar weer terug te zien. 

Na enkele briefings en besprekingen, uiteindelijk nog een laatste uurtje zon aan het zwembad. Was weer een lange dag. 

Morgenochtend mogen we ons om 09.30 uur melden voor een rijdersbriefing en wederom hangen tot einde dag waarop we eindelijk kunnen starten voor 350 km rijden waarvan slechts een kort proefje van 11 kilometer. 

Het gaat gebeuren!!!